Oranjesupporters in het Groen

Sat, 3 Jul 2010 20:19:39 +0200

Afgelopen zondag hebben we ze nog uitgezwaaid, de jongeren van de Oosterkerk. Vrijdag 2 juli was het zo ver, Ze vertrokken daadwerkelijk vanaf luchthaven Zaventem bij Brussel. Jolande en ik waren er bij en zagen samen met de ‘DORCAS-groep’ nog net hoe Nederland Brazilië versloeg en naar de halve finale ging.

Het was de warmste dag van het jaar tot nu toe: 36 graden. Wij rijden ‘s-morgens vroeg al vanuit ons vakantieadres naar Brussel. Op de luchthaven in Brussel willen we de Tanzaniagroep van Oosterkerk jongeren uitzwaaien. Door vroeg weg te gaan kunnen we eerst een bezoek brengen aan het Europese Parlement in Brussel. Om kwart voor tien moeten we er zijn voor een rondleiding.

Op de Nederlandse Radio 1 wordt er over niets anders gepraat dan over de start van de Tour de France in Rotterdam en over de kwartfinale tussen Nederland en Brazilië. Je proeft de onzekerheid over de afloop van deze wedstrijd. Daarnaast gaat het over de warmte. Er wordt ons aangeraden vooral voldoende drinkwater mee te nemen. We verbazen ons over de schijnbaar onbegrensde betuttelmanie van de laatste jaren. De moderne Nederlander is blijkbaar niet opgewassen tegen de veelheid aan gevaren die in het dagelijks leven op hem afkomt.

Vanaf ongeveer Luik kunnen wij de Nederlandse Radio 1 niet meer ontvangen. In België hebben ze geen start van de Tour de France en geen team dat deelneemt aan het wereldkampioenschap voetbal. Wat overblijft is het weer. Het gaat nergens anders over op de Belgische Radio 1.

Tot overmaat van ramp komen we in een stevige file voor we Brussel bereiken. Anderhalf uur rijden wordt twee en een half uur rijden en we komen dus een half uur te laat voor de rondleiding. Er wordt ons verzekerd dat we echt niet meer in de rondleiding kunnen inschuiven. Het lukt Jolande echter de beveiligingsbeambte te overtuigen dat we echt heel zielig zijn omdat we nu voor de tweede keer de rondleiding missen en omdat we er zo ver voor gereden hebben. Hij brengt ons naar de groep en wij kunnen toch nog mee.

Fileproblemen blijken ook de Tanzaniajongeren parten te spelen en ze komen pas tegen half vijf op Zaventem aan. Wij zijn dan al enkele uren op het vliegveld. Zittend bij Starbucks zien we plotseling twee groene T-Shirts voorbij komen waarin ik Zeger Jan en Wouter herken. Dan zijn ze er dus en wij lopen de groep tegemoet. De groep is gemakkelijk te herkennen aan de felgroene T-Shirts van DORCAS. Rick valt op in de groep doordat hij geen T-Shirt draagt.

Wij kunnen ze naar de juiste rij voor het inchecken wijzen. Inchecken kan echter pas over twintig minuten, dus er is gelegenheid om eerst in een Bar naar de wedstrijd Nederland-Brazilië te kijken. De wedstrijd is dan al even bezig en de jongeren weten te vertellen dat het 1-0 voor Brazilië staat. Dat ziet er dus niet hoopvol uit. Jolande gaat met de jongeren naar de bar en ik blijf bij de leiding om alvast labels te schrijven voor de bagage. We krijgen te horen dat de groep straks in haar geheel een eigen incheckbalie krijgt.

Het is net pauze in de wedstrijd als we kunnen beginnen met inchecken. De jongeren worden naar beneden geroepen en het langdurige proces van inchecken begint. Rick staat vooraan want dan kan hij snel weer terug naar de wedstrijd. Een aantal andere jongeren met speciale belangstelling voor voetbal krijgen ook voorrang.

Ze zijn echter nog niet naar boven als er al een gejuich opgaat. Nederland heeft gescoord: 1-1. Er blijken mensen in de groep een internet verbinding te hebben of via sms op de hoogte gehouden te worden. Enige tijd later roept Eelco: 2-1 voor Nederland! Sneijder heeft gescoord, met het hoofd! Opnieuw gejuich.

Het laatste kwartier van de wedstrijd kunnen we als voltallige groep volgen in de bar. Vijfentwintig Nederlanders in groene truien staan en zitten als groep om twee somber kijkende Brazilianen gespannen te kijken. Het wordt nog spannend, met mogelijkheden aan beide kanten, tot het verlossende fluitsignaal klinkt. Nederland staat in de halve finale van het WK. De reactie van de groep zie je op het filmpje hieronder.

Het is tijd om afscheid te nemen. Jolande, Eelco en ik lopen met hen mee tot bij de douane en zwaaien ze uit als ze door de douane zijn. Het voelde goed. Een enthousiaste groep jongeren met een fantastisch stel leiders: Kobus, Linda, Diana en Everard. Ik ben heel benieuwd naar hun ervaringen.

Groet en bedankt voor het lezen.

Marten

Hete hoofden, koude harten?

Sat, 12 Jun 2010 13:41:40 +0200

Het waren in mijn jonge jaren twee dingen waarover je niet mocht praten op een verjaardag: geloof (kerk) en politiek. Daar kreeg je maar hete hoofden en koude harten van.

Als je naar de praktijk kijkt, dan lijkt die conclusie onontkoombaar, vooral wanneer geloof en politiek met elkaar in verband gebracht worden. De kernrakettendiscussies van de jaren zeventig staan sommigen van ons nog vers in het geheugen en veel kerkgangers kijken daar niet met genoegen op terug. Maar ook vandaag lijkt de relatie geloof en politiek problematisch. Verschillende politici zijn huiverig voor samenwerking met christelijke organisaties. Verreweg de meeste mensen laten zich volgens de media niet meer leiden door geloofsoverwegingen bij hun politieke keuzes. Ik had de indruk dat verschillende deelnemers aan het forum over geloof en politiek, dat we op de kerkendag van 30 mei georganiseerd hadden, ook enigszins verlegen waren met de verbinding van deze twee. Alle deelnemers konden nog wel duidelijk maken dat hun geloof een belangrijke motivatiebron was om iets te betekenen voor de samenleving, maar zodra het om concrete keuzes ging werd het moeilijker voor de meeste deelnemers. Dan klonk het beroep op scheiding van kerk en staat, of bleek angst voor elkaar de maat nemen. Is het dan een onmogelijk huwelijk, geloof en politiek? Ik heb geloof daar eerlijk gezegd niet in. Als ons geloof niet resulteert in concrete daden, dan is het dood zegt Jakobus. Dat lijkt mij ook van toepassing op onze politieke keuzes. En volgens mij werkt het juist verbindend als we er in slagen onze diepste (geloofs)motivatie achter onze politieke keuzes met elkaar te delen. Voor mij is bijvoorbeeld het begrip verzoening heel belangrijk in mijn geloven. Dat leidt er toe dat ik prioriteit wil geven aan het zoeken van verbinding tussen mensen en groepen in onze samenleving en dat ik moeite heb met alles wat de sfeer ademt van scheiding en uitsluiting. Deze waarde helpt mij om keuzes te maken, ook politiek. Tegelijk maakt het dat ik heel benieuwd ben naar de geloofsmotivatie van anderen, daar wordt ik wijzer van. Hete hoofden, koude harten? Dat hoeft volgen mij helemaal niet. Als gelovige kun je immers niet anders dan open staan voor de ander?

Tijdens de afgelopen verkiezingsstrijd was er trouwens geregeld een prachtige tv-commercial te zien over de blauwe bal van verbinding met een minstens zo prachtig liedje: ‘Better world, brighter future’ van Eva Jane. Een initiatief van Salem Samhoud (pseudoniem voor???). Dat had nu een initiatief van de kerken moeten zijn. Ik kan niet laten hiernaar te verwijzen.
http://blauwebalvanverbinding.samhoud.com/index.php

Groet en bedankt voor het lezen.

Marten

Verbindende koffieschenkervaring

Wed, 9 Jun 2010 10:34:29 +0200

Wanneer je als gemeente de grens van je eigen kring over gaat dan kun je zomaar verrassende ervaringen opdoen. Dat overkwam mij bij het koffie schenken voor de Oosterkerk tijdens de avondvierdaagse

Op de derde dag van de avondvierdaags had ik aangeboden even in te vallen voor Martin Rus. Het zou de mooiste dag worden dus ik kon dat zonder gevaar voor nat of koud worden rustig aanbieden. Gerard Tel, Gert van Kalkeren en ik zetten de party tenten op, hingen de vrolijke vlaggetjes op en zorgden voor de koffietafel en achtergrondmuziek. Met de sta-tafels waarop een paar folders van de Oosterkerk waren gelegd en een aantal barkrukken uit de Eastcoast, ontstond er wel iets wat aan een zomers terras deed denken.

Nog voordat we klaar waren kwam er al een eerste bezoekster. Ze had een cadeau voor ons bij zich: een doos met chocolade: “omdat ik het zo leuk vind dat jullie dit doen!” Verrassend leuk.

Al vrij snel kwamen de eerste ouders met hun kinderen langs fietsen en lopen op weg naar het startpunt voor de vierdaagse.
Veel hoofden draaiden onze kant op maar de meesten fietsten en liepen door. Eerst de kinderen afzetten? Of toch een beetje wantrouwig: “er zal wel weer wat achter zitten.” De eersten die voor de koffie kwamen waren Marokkaanse vrouwen. Ze kenden ons van de afgelopen dagen maar ook van vorig jaar. Een van hen was tamelijk traditioneel gekleed inclusief hoofddoek strak om haar hoofd gebonden, maar het contact was zeer open en spontaan. Bij hen geen spoor van terughoudendheid of wantrouwen over onze motieven. Gewoon positief.

Ik beschouw mijzelf als tamelijk open naar andere mensen ongeacht hun culturele achtergrond, toch had k een licht gevoel van vervreemding niet kunnen onderdrukken toen ik deze vrouw voor het eerst zag in haar traditionele kleding. Maar haar open en positieve houding lieten een prettige indruk achter. Ze liet mij achter met de vraag waarom allochtone medelanders blijkbaar zoveel gemakkelijker de grens met kerkmensen overbrugden dan autochtone medelanders.

Later op de avond, wij waren al aan het afbreken, zag ik deze vrouw weer. We zagen elkaar en ze groette en zwaaide enthousiast. Toen zag ik iets vreemds. Er zat iets geklemd tussen haar hoofddoek en haar oor. Het was zwart en glimmend. Plotseling zag ik wat het was, een iphone, precies zo een als ik zelf ook bezit. Op deze manier kon zij zonder de telefoon vast te houden bellen. Ik stak mijn iphone om hoog en wees naar de telefoon onder haar hoofddoek; “handig” zei ik. Ze moest lachen en knikte. We voelden ons verbonden.

Groet en bedankt voor het lezen.

Marten

Koffie schenken bij de avond4daagse

Mon, 7 Jun 2010 14:59:32 +0200

Afgelopen week vond de jaarlijkse avond-vierdaagse weer plaats in Zeist. In Zeist is dat een groots evenement waaraan vrijwel elke basisschool deelneemt. Nu wil het geval dat het start en eindpunt van de wandeltochten het zogenaamde Bisonveld is, dat vlak voor de deur van onze Oosterkerk ligt. Op zoek naar een mogelijkheid om als kerk een relatie te leggen zijn wij een paar jaar geleden begonnen met koffie schenken voor de ouders die hun kinderen wegbrengen en ophalen.

Een paar jaar geleden hield ik kort na Pinksteren en na de avond vierdaagse een preek waarin ik naar voorbeelden zocht om als gemeente de verbinding te leggen tussen ons als gelovige gemeenschap van de Oosterkerk en de samenleving om de Oosterkerk heen. Ik heb toen als voorbeeld genoemd de avond vierdaagse, een evenement waarvoor vier avonden lang enkele duizenden mensen aan ons kerkgebouw voorbij trekken. Die opmerking maakte direct veel enthousiasme los bij gemeenteleden en het jaar daarop is een groepje gemeenteleden begonnen een soort terrasje te bouwen op het terrein voor de kerk waar mensen gratis koffie, thee en frisdrank konden krijgen. Dit jaar was het voor het derde jaar.

Moeten we het nu een succes noemen? Dat lijkt een beetje te veel eer. Het aantal mensen dat van de geboden gelegenheid gebruik maakt is zeer beperkt: enkele tientallen per avond. Toch vonden onze gemeenteleden het telkens weer de moeite waard om door te gaan. Het gaat niet om de aantallen, maar het gaat ook om het gebaar. Sommige gasten vroegen er ook naar: “Waarom doen jullie dit eigenlijk?” Sommige waren ook een beetje wantrouwend: “ Nou moeten we zeker een folder meenemen.” Telkens reageerden vrijwilligers met antwoorden als: “Wij willen alleen maar een positieve bijdrage leveren aan dit feest.” Een dergelijk antwoord kreeg ook een medewerker van de plaatselijke Nieuwsbode, die het initiatief had opgemerkt en nieuwsgierig was geworden naar de achtergronden van deze actie. Een succes is dus een groot woord, maar telkens als er contact is leidt dit tot positieve reacties.

Dat neemt niet weg, dat we best kunnen nadenken over de vraag of wij niet meer te bieden hebben voor al deze wandelende kinderen en hun ouders. Misschien is het handig om iets dichter bij de straat te gaan staan. Als het slecht weer is kan ook de koffieruimte van de kerk of de Eastcoast open gesteld worden. Misschien zijn er handige weggevertjes voor onderweg ... ik noem maar wat.

Misschien zijn er ook nog andere gelegenheden in de omgeving van de Oosterkerk waarop we kunnen inspelen. Op het Bisonveld gebeurt nog veel meer. Ook rond het hertenkamp komen er veel mensen. Wie heeft er nog goede ideeen?

De redactie van de nieuwsbode van Zeist heeft een filmpje gemaakt waarop ook onze koffieschenkers te zien zijn.
http://www.youtube.com/watch?v=TqguL_I-T0k

Groet en bedankt voor het lezen.

Marten

Bij Jezus in de leer 3 - Leven als leerling

Tue, 1 Jun 2010 09:41:39 +0200

Een tijdje geleden ontving ik -blijkbaar eenmalig- een exemplaar van het Nederlands Dagblad in de bus. Daarin las ik een artikel van Arjan Markus, missionair predikant van de IZB, over missionaire kansen in een postmoderne belevingscultuur. Hij toont zich vrij somber over de kansen want de postmoderne cultuur is een ervaringscultuur met als motto: “wat werkt is waar”. De waarheid van religieuze opvattingen over een metafysische werkelijkheid laat postmoderne mensen koud. Dat is een probleem voor het missionaire gesprek volgens de schrijver, want het evangelie voert juist een geding om de waarheid. Waarheid over God en waarheid over de mens.

Later nuanceert Arjan Markus het bovenstaande nog wel wat door te zeggen dat we voor het onderkennen van de objectieve waarheid van het Evangelie afhankelijk zijn van het feit of wij het Evangelie persoonlijk als waar ervaren. En ten behoeve van het missionaire contact benadrukt hij het belang van het concreet navolgen van Jezus zodat mensen om ons heen in de contacten met ons kunnen ervaren dat het Evangelie echt in ons werkt.

Het betoog van Arjan Markus voelt voor mij een beetje als een onmogelijke spagaat tussen vasthouden aan veronderstelde objectieve ‘waarheids-claims’ van het evangelie en de postmoderne houding om alleen waarde te hechten aan wat door de mens als waardevol beleefd wordt. Ik laat even in het midden of het juist is dat het evangelie een geding om de waarheid voert. Daar kom ik in een volgende blog nog op terug.

Van belang lijkt mij de opmerking van A.M. dat wij voor de onderkenning van de ‘waarheid’ van het evangelie zijn aangewezen op onze ervaring. Hij noemt dit het gelijk van de postmoderne benadering. En terecht. In het verleden konden de kerk en de traditie pretenderen de behoeders van ‘De Ene Waarheid’ te zijn aangaande God, mens en moraal. De Postmoderne mens heeft doorgekregen dat kerk en traditie die pretentie niet kunnen waarmaken omdat uiteindelijk alles terug gaat op menselijke ervaring en menselijke duiding daarvan.

En zo was het vanaf het begin toen Jezus met die ongelooflijk pretentieuze, provocerende proclamatie van het Koninkrijk Gods, dat op dat moment aanbrak, optrad in Galilea. (De tijd is aangebroken, het Koninkrijk Gods is nabij gekomen). Toen hij mensen opriep om hierop te vertrouwen en hun leven daarnaar in te richten. (bekeer je en geloof dit goede nieuws). Toen hij mensen opriep om leerling en volgeling te worden in plaats van zich te verliezen in allerlei speculaties omtrent zijn ware identiteit.

Hoe reageerden mensen op zijn optreden en zijn oproep? Waarom gaven mensen gehoor aan die oproep?

Om te beginnen moeten we constateren dat lang niet iedereen gehoor gaf aan die oproep van Jezus. Heel veel mensen raakten geïnteresseerd in hem, maar een beperkt deel daarvan gaf daadwerkelijk gehoor aan zijn oproep. Die ruimte laat Jezus hen ook. Ieder mag zijn eigen afwegingen maken.

De reden dat mensen besluiten om hem te volgen is dat ze diep onder de indruk raken van hem en later ook van zijn leerlingen. Het startpunt om leerling van Jezus te worden en hem te volgen is de ervaring die mensen met hem en zijn volgelingen opdoen.

Er klinkt ervaring in de veel herhaalde constateringen in de evangeliën: Zij raakten diep onder de indruk van zijn woorden, want hij sprak met gezag, niet zoals de Farizeeën.
Er klinkt ervaring in de woorden van Petrus zoals Johannes hem citeert, Heer waar zouden wij heen moeten, u spreekt immers woorden van leven? De woorden van Jezus WERKEN blijkbaar voor deze leerling.
Heel het bekeringsverhaal van Paulus is een verwoording van een unieke persoonlijke ervaring van Paulus.
Er klinken ervaringen van ontmoetingen met de opgestane Jezus in de woorden van Paulus in Romeinen 1 en 1 Corinthe 15.
Er klinkt ervaring in de reactie van de mensen in Jeruzalem op de Pinksterpreek van Petrus: Toen zij dit hoorden waren zij diep getroffen ... (handelingen 2:37)
Mensen raken onder de indruk van de onderlinge liefde van de eerste volgelingen van Jezus in de eerste gemeente. Die ervaring leidt ertoe dat velen belangstelling krijgen voor hun geloof in Jezus en zich bij hen aansluiten als nieuwe leerlingen van Jezus.

Ervaringen blijken de belangrijkste motivatie voor mensen om gehoor te geven aan de oproep van Jezus, hem en zijn boodschap te vertrouwen en leerling en volgeling van Jezus te worden. Ervaringen die mensen opdoen met Jezus, met de verhalen over Jezus en met de volgelingen van Jezus. Nergens is er sprake van een onbetwistbaar geopenbaarde waarheid. Altijd gaat het om persoonlijke ervaringen die meestal in ontmoetingen worden opgedaan.

Ervaringen vormen het fundament van ons vertrouwen in de betrouwbaarheid van het goede nieuws dat Jezus brengt. Nieuwe ervaringen en gedeelde ervaringen versterken dat vertrouwen en de motivatie om Jezus dan ook in vertrouwen te volgen. Ervaringen zetten aan tot getuigen en tot handelen en kunnen zo weer een bron van nieuwe ervaringen worden bij mensen om ons heen.

Ervaringen hebben hun beperkingen. Zij vormen geen bewijs voor waarheid van wat men meent ervaren te hebben. Maar we zullen het er mee moeten doen. En eigenlijk maar goed ook, want het bevrijd je van de noodzaak om anderen koste wat het kost van jouw waarheid te overtuigen.

Tegelijk is ervaring dus ongelooflijk belangrijk. Onze ervaringen bepalen of wij gehoor willen geven aan de oproep van Jezus om zijn goede nieuws te vertrouwen en daadwerkelijk een leerling en volgeling van Jezus te worden, die niet alleen maar Here, Here tegen hem zeggen, maar ook doen wat hij zegt.

Als wij bij Jezus in de leer gaan dan klinkt al vrij snel de vraag die Jezus aan zijn leerlingen stelde toen een groot deel van de mensen hem de rug had toegekeerd: “Willen jullie ook niet gaan?” Petrus wilde niet gaan omdat hij ervaren had dat Jezus woorden van leven sprak. Welke ervaring met Jezus zorgt er dan voor dat jij en ik niet weg gaan.

Groet en bedankt voor het lezen.

Marten